Ο τελευταίος μεσεγγυούχος

Necropolis

Ψηφιακό κολλάζ

Αγνώστου Θεσσαλονικέως

1.VI.2012

Ξεκίνησα να καταλαβαίνω το DNA της Μεταπολίτευσης, όταν άρχισα να βλέπω τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο - τα ταξίδια βοήθησαν πολύ.

Οι περισσότεροι Έλληνες σκεφτόμαστε ακόμη με όρους 1990 και τείνουμε να αγνοούμε τις τεράστιες αλλαγές που έχουν επέλθει στον υπόλοιπο πλανήτη. Φταίει και η περασμένη δεκαετία της «ευφορίας» που νάρκωσε την Ελλάδα με χαμηλότοκα δάνεια, αλλά και η εσωστρέφειά μας, που είχαν ως αποτέλεσμα να χάσουμε σημαντικά επεισόδια.

Ένοιωσα ντροπή ως Έλληνας, όταν τον Μάρτιο βρέθηκα για 1,5 μέρα στο Μαρόκο και είδα στα λιβάδια, διασχίζοντας έναν σύγχρονο αυτοκινητόδρομο, μία νέα σιδηροδρομική γραμμή υψηλών ταχυτήτων με πλήρη ηλεκτροκίνηση και τηλεδιοίκηση και τρένα - βολίδες να τρέχουν με 250 χλμ/ώρα. Πράγματα που εδώ τα έχουμε πληρώσει 100 φορές και δεν δούλεψαν ποτέ.

Η Ελλάδάρα προ του Μνημονίου ήταν μια γελοία χώρα, που μετά το Μνημόνιο έγινε εφιαλτική. Και από αυτή την χώρα πρέπει να απαλλαγούμε, όπως και από τις ιδέες που την μετέτρεψαν σε τέρας και να φτιάξουμε μία νέα και βιώσιμη.

Γεννήθηκα το 1979 από γονείς οικονομολόγους, υπαλλήλους της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και είχα την «τύχη» να μεγαλώσω μέσα σε ιστορίες δανείων, χορηγήσεων, επιτοκίων και συναλλάγματος. Ήμουν ...πέντε ετών (!), όταν παρεμβαίνοντας στην κουβέντα για την υποτίμηση (15% το 1985) είχα προτείνει αφελώς ως λύση  για το έλλειμμα την επί ενοικίω παραχώρηση αρχαιολογικών χώρων (όργανο του ιμπεριαλισμού, παιδιόθεν..).

Όσο μεγαλώνω, αντιλαμβάνομαι ότι η παρακαταθήκη του Ανδρέα και το ΠΑΣΟΚ έχουν κάνει τους περισσότερους Έλληνες σαν τα μούτρα του, με πρώτη και καλύτερη τη ΝΔ.

Το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας σε δισ.$

(Πηγή: indexmundi.com)

Όπως τα καταλαβαίνω σήμερα, ο Ανδρέας καρπώθηκε το αίτημα για μία δίκαιη κοινωνία και την πολιτική παρακαταθήκη της Αριστεράς, τα κεφαλαιοποίησε πολιτικά και τα πέταξε στον λάκκο του λαϊκισμού, της άρνησης και της ισοπέδωσης της αριστείας, δημιουργώντας έναν συνδυασμό που αναζωογόνησε και διαιώνισε τις παλιές, καλές μετα-οθωμανικές πρωτόγονες κοινωνικές σχέσεις της Ελλάδας, ρίχνοντας την ταφόπλακα σε οποιαδήποτε διαδικασία δίκαιης κοινωνικής ανάπτυξης.

Είμαστε όλοι παιδιά αυτού του συστήματος, εγκλωβισμένα στην καιόμενη βάτο της ακινησίας, με βασικά συστατικά την παρασιτική ελίτ, τις μεσοπολεμικές και μεταπολεμικές συντεχνίες, την ρουσφετολογική παρακαταθήκη της ΕΡΕ, την απόκρυφη λατρεία του υφέρποντος εθνικισμού, την πασοκική ισοπέδωση και την αγιοποίηση του λαϊκισμού.  Μία «μαρμαρωμένη βασίλεια» πρακτικών, ιδεών, προσώπων και παρακαταθηκών, που ευθύνεται για το εθνικό ναυάγιο, έχει εγκλωβίσει τη χώρα στην αίθουσα transit των διεθνών εξελίξεων.

Θυμάμαι ότι στο σχολείο κουβαλούσα τις αλυσίδες και τα λουκέτα στην τσάντα για πολλά χρόνια just in case, περιμένοντας πότε θα μπούμε για κατάληψη, η οποία αποτελούσε έναν άτυπα «θεσμοθετημένο» τρόπο αποχής από τα μαθήματα.

Αν και δεν κατάλαβα ποτέ γιατί ακριβώς κάναμε κατάληψη, είχα το θράσος να συντάσσω κάθε χρόνο και τον κατάλογο των «αιτημάτων», η πλειονότητα των οποίων ήταν για τα πανηγύρια. Τουλάχιστον, όμως, είχε πλάκα. Ήταν, άλλωστε, τέτοιο και το spiritus temporum.

Στη συνέχεια, όταν έπιασα δουλειά στη νύχτα για να βγάλω μεροκάματο, γνώρισα μίαν άλλη Ελλαδάρα. Ως dj συνεργάστηκα με πολύ κόσμο - άνθρωποι αξιοπρεπείς και ντόμπροι οι περισσότεροι - που προσπαθούσαν να βγάλουν ένα κομμάτι ψωμί, μέσα από ένα παρανοϊκό και παράνομο σύστημα, χωρίς νόμους και κανόνες. Οκτώ χρόνια και άπειρα μεροκάματα αργότερα, δεν είχα ούτε ένα ένσημο - παρά μόνο μία πλούσια δισκοθήκη και κάτι για το οποίο είμαι υπερήφανος.

Ο φυλακισμένος Άκης αντιγράφει τον παλιό του αρχηγό, 

υπό τα χειροκροτήματα του κ. Καρχιμάκη

Στην Ελλαδάρα της Μεταπολίτευσης το κομματικό παρακράτος νίκησε το κράτος, επέβαλε τους κανόνες του κι έπεισε την κοινωνία ότι υπάρχει τελικά ο μυστικός δρόμος για το Άγιο Δισκοπότηρo του Σοσιαλισμού, με δανεικά εις βάρος των επόμενων γενεών και τα λεφτά των ξένων.

Το σύστημα έστηνε το πάρτι και όσοι ήταν απρόσκλητοι απλά είχαν την ανοχή του ή ζούσαν από τα ψίχουλα. Βέβαια, όλα αυτά είχαν πλάκα, μέχρι που έπαυσαν να είναι χρηματοδοτήσιμα.

Η απόβαση του ΓΑΠ στο Καστελόριζο, από όπου ανακοίνωσε την

 προσφυγή της Ελλάδας στον διεθνή μηχανισμό (ΔΝΤ/ΕΚΤ/ΕΕ)

Θεωρώ πιθανό να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα στις εκλογές και, μάλιστα, με αυτοδυναμία. Κι εάν δεν γίνει τώρα, το πιθανότερο είναι να γίνει αργότερα, αφού έχει καπαρωμένη την νεανική και την αντικαθεστωτικού χαρακτήρα ψήφο (υπό την προϋπόθεση, πάντα, ότι δεν θα έχουμε μη αναστρέψιμες εξελίξεις).

Από μία άποψη είναι λογικό, αφού ανάμεσα σε δύο αστοιχείωτους, διαλέγεις αυτόν που φαίνεται καλό παιδί και όχι τον κατ' εξακολούθηση απατεώνα.

Ως ο τελευταίος μεσεγγυούχος μιας «Ελλάδας» που αργοπεθαίνει, ο ΣΥΡΙΖΑ θα κληθεί να διαχειριστεί τις κρισιμότερες στιγμές της χώρας.

Η Αριστερά, η οποία ως άλλοτε εκδιωχθείσα κέρδισε τον ευνοϊκό ρόλο του θύματος κι έφαγε ψωμάκι παρά τω δικομματισμώ, θα διαπράξει το δικό της ιστορικό έγκλημα, εάν αντί να προσαρμόσει τις ιδέες της στην πραγματικότητα, πράξει το αντίθετο.

Πάντως, είτε με το ένα σενάριο είτε με το άλλο, ο πολιτικός κύκλος θα έχει ολοκληρωθεί.

Η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ θα γυρίσει την σελίδα του επιλόγου της αστείας, αλλά θλιβερής εποχής της  «μαρμαρωμένης βασιλείας», που κράτησε τη χώρα 30 χρόνια πίσω.

Εάν ο Αλέξης αποδειχθεί Αλκιβιάδης ή Λούλα, προφανώς θα το δείξει η Ιστορία και, κυρίως, οι δανειστές μας, από τις προθέσεις των οποίων είμαστε πλήρως εξαρτημένοι.

Τις συνέπειες, όμως, θα τις υποστούμε όλοι μας.

Η δικιά σου κοντινή Αργεντινή

 Διαδήλωση έξω από το υπουργείο 

Οικονομίας της Αργεντινής Δημοκρατίας

Η Αργεντινή είναι μια χώρα που μας αγαπά -και την αγαπάμε. Γαλανόλευκη κι αυτή, περίπου συνομήλικη με την σύγχρονη Ελλάδα, πολλάκις Μπανανία με παράδοση στην πολιτική αστάθεια, αλλά και με μία ξακουστή, σπάνια και διακριτή κουλτούρα, που εξακολουθεί να συναρπάζει και να συγκινεί διεθνώς.

Η Αργεντινή «έσκασε» τα Χριστούγεννα του 2001, όταν πια αδυνατούσε να εξοφλήσει τα δάνεια που είχε πάρει από τις αγορές (με δυσβάσταχτα επιτόκια, για λόγους που όλοι κατανοούμε) και τους διεθνείς οργανισμούς.

Τη «σκανδάλη» για την έκρηξη πάτησε το ίδιο το ΔΝΤ, αφού αρνήθηκε να εκταμιεύσει την επόμενη δόση (1,3 δισ.$), λόγω της αδυναμίας της κυβέρνησης του Ντε Λα Ρούα να πιάσει τους στόχους του «Μνημονίου». Σημειωτέον ότι είχε προηγηθεί εκλογική αναμέτρηση, στην οποία περί το 20% των ψηφοφόρων ψήφισε «αγανάκτηση» (ρίχνοντας στην κυριολεξία μαύρα ψηφοδέλτια στην κάλπη), καθιστώντας την εκτέλεση του προγράμματος πολιτικά αδύνατη.

Το ΔΝΤ βρισκόταν ήδη στη χώρα, έχοντας επιβάλει ένα σταθεροποιητικό πρόγραμμα  - μάλλον light σε σύγκριση με το δικό μας-, το οποίο προκάλεσε ένα σπιράλ ύφεσης, που αποδεκάτισε την οικονομική δραστηριότητα.

Η Αργεντινή δεν άντεξε και, μπροστά στη μαζική φυγή κεφαλαίων, επέβαλε περιορισμούς στις συναλλαγές (το διάσημο corralito), προκαλώντας πρωτοφανή κοινωνική αναστάτωση, που άφησε πίσω της νεκρούς και συντρίμμια.

Ο τότε πρόεδρος της Αργεντινής, Φερνάντο Ντε Λα Ρούα 

κηρύσσει τη χώρα σε κατάσταση πολιορκίας

Η χώρα κήρυξε στάση πληρωμών και σταμάτησε να εξυπηρετεί το χρέος. Με τη σειρά του, το ΔΝΤ τράβηξε την «πρίζα» της χρηματοδότησης κι έφυγε.

Χρειάστηκε να περάσει μία διετία πρωτοφανούς σκληρότητας, που αποδεκάτισε τη μεσαία τάξη - η οποία ουδέποτε συνήλθε- για να εισέλθει εκ νέου η Αργεντινή σε μία σταθεροποιητική κατάσταση. 

Στη συνέχεια, όμως, η χώρα «κούρεψε» χρέος ύψους 93 δισ.$ και εξόφλησε τις δόσεις του ΔΝΤ.

Εξέλιξη του δημοσίου χρέους της Αργεντινής ως ποσοστό (%) του ΑΕΠ 

(Πηγή: indexmundi.com)

Ωστόσο, η Αργεντινή εξακολουθεί να βρίσκεται εκτός αγορών και δεν μπορεί να αντλήσει δάνεια, παρά μόνο από κράτη.

Η χώρα, προκειμένου να επιβιώσει, είναι υποχρεωμένη να παράγει «δίδυμο» πλεόνασμα, τόσο δημοσιονομικό όσο και εμπορικό.

Υιοθετώντας αυστηρά μέτρα προστατευτισμού, με υψηλούς δασμούς και γραφειοκρατικά εμπόδια, η ...«αόρατος χειρ» του κράτους «ρυθμίζει» το εμπορικό ισοζύγιο, επιβαρύνοντας με έμμεσους φόρους οποιοδήποτε εισερχόμενο προϊόν, που μπορεί να παραχθεί και στην Αργεντινή και όχι μόνο.

Ωστόσο, προκειμένου να έχει δημοσιονομικό πλεόνασμα, φορολογεί και τις εξαγωγές της, με αποτέλεσμα να προϊόντα της να φτάνουν ακριβότερα στις αγορές του εξωτερικού. Έγινε, δηλαδή, λιγότερο ανταγωνιστική.

Παράλληλα, η υποτίμηση του νομίσματος, η αξία του οποίου βρίσκεται περίπου στο 1/5 σε σύγκριση με την εποχή της σύνδεσης του πέσο με το δολάριο, ασκεί έντονες πληθωριστικές πιέσεις, που εξαφανίζουν σε επίπεδο αγοραστικής δύναμης, την εντυπωσιακή αύξηση του ΑΕΠ των τελευταίων ετών.

Η εξέλιξη του πληθωρισμού στην Αργεντινή (Πηγή: indexmundi.com)

Όλες οι μετα-κραχ κυβερνήσεις επιδοτούν πολλά πράγματα - μεταξύ των οποίων την ενέργεια και τις συγκοινωνίες -, βάζουν υψηλούς δασμούς σε ανταγωνιστικά προς τα δικά τους προϊόντα, ενώ λόγω της χαμηλής ισοτιμίας του πέσο με το δολάριο και το ευρώ, τα εισαγόμενα αγαθά είναι πανάκριβα (διαβάστε σχετικό σημείωμα της Ελληνικής πρεσβείας εδώ).

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του άτυπου «εμπάργκο» - που εφαρμόστηκε, μάλιστα, εν μία νυκτί- είναι το πατατράκ των Ελλήνων ροδακινοπαραγωγών, αλλά και η πρόσφατη προσφυγή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά της Αργεντινής στον ΠΟΕ.

Η εγκληματικότητα είναι υψηλή, όπως και το ποσοστό της φτώχειας (30%), ενώ η μεσαία τάξη διαλύθηκε το 2001 και αποτελεί μακρινή ανάμνηση. Οι πολύ πλούσιοι αγόρασαν τη χώρα, πρακτικά, τζάμπα, κάτι που φιλοδοξεί να κάνει και η καθ'ημάς φιλόδοξη συμμορία της Δραχμής.

Στη χώρα λειτουργούν δύο παράλληλες αγορές συναλλάγματος. Μία είναι η επίσημη (1 euro = 5,6 πέσο) και μία η παράνομη, η οποία, μάλιστα, χωρίζεται στην «άτυπη» και στην εγκληματική. Οι Αργεντινοί ακόμη και σήμερα, μία δεκαετία μετά το κραχ, εξακολουθούν να αλλάζουν τα πέσο με δολάρια και να τα αποταμιεύουν στην Ουρουγουάη. Η εμπιστοσύνη έχει πληγεί.

Στιγμιότυπο από την Πανεργατική απεργία της 24ης Φεβρουαρίου 2010

(Πηγή της φωτό εδώ) 

Η Αργεντινή εμπειρία μπορεί να μας φανεί ιδιαίτερα χρήσιμη, αφού δείχνει ποιος είναι ο άλλος «δρόμος», που, όποιος τον πάρει, θα γυρίσει με μαθηματική ακρίβεια την χώρα του «παπά» και του «αέρα» (την Ελλαδάρα μας) 60 χρόνια πίσω.


Η Αργεντινή είναι μία χώρα, η οποία είναι 21 φορές μεγαλύτερη από την δική μας, παράγει πλήθος αγαθών και διαθέτει σχετική αυτάρκεια σε είδη πρώτης ανάγκης.


Οποιαδήποτε σύγκριση της Αργεντινής με την Ελλάδα θα ήταν εσφαλμένη. Η Ελλάδα είναι δεμένη χειροπόδαρα στο Ευρώ και την ΕΕ και οποιαδήποτε «έξοδος» θα την υποβίβαζε σε επίπεδο Αλβανίας με συνοπτικές διαδικασίες.

Η Ελλάδα ακόμη και σήμερα, που τελεί υπό πλήρη ρευστότητα και βρίσκεται κοντά στη διάλυση, εξακολουθεί να είναι σε καλύτερη μοίρα από την Αργεντινή του 1999-2001 και να έχει περισσότερες δυνατότητες επιβίωσης. Κυρίως, χρειάζεται πρωτογενή πλεονάσματα, που θα ανοίξουν τον δρόμο τόσο για να χαλαρώσει το Μνημόνιο όσο και για να ξαναβγούμε στις αγορές.

Η θέση της χώρας μας είναι στην Ευρώπη, όμως, σε περίπτωση που έχουμε Αργεντινού τύπου εξελίξεις, θα αναγκαστούμε να βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, προκειμένου να εφαρμόσουμε τις παλιές, καλές δασμολογικές πολιτικές, προκειμένου να μην ψοφήσουμε της πείνας.

Το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Ελλάδας (σε εκατ.$)

(Πηγή: indexmundi.com)

Ωστόσο, θέλω να είμαι αισιόδοξος. Πιστεύω ότι θα γλυτώσουμε τα «πυρηνικά», εν τούτοις, όμως, χρειάζεται κοπιαστική και οργανωμένη προσπάθεια για την ανάκαμψη της χώρας, κυρίως, δε, για την οικονομική και κοινωνική ανάταξη των θυμάτων της κρίσης.

Απαιτείται, δηλαδή, ένα στρατηγικό σχέδιο , το οποίο κολλάει στο γνωστό πρόβλημα. Για μία ακόμη φορά θα βρεθούμε προ της κάλπης ενώπιος ενωπίω με τον πυρήνα του ελληνικού δράματος• το θεαματικό έλλειμμα ηγεσίας σε κάθε επίπεδο.

Το άλλοτε ανεπαρκές, άλλοτε διεφθαρμένο και άλλοτε ραγιάδικο πολιτικό σύστημα που έφερε την χώρα στην σημερινή κατάσταση, δίνει έναν αγώνα για να πείσει ότι πρέπει να μπει στο πάνελ των «ευρύτερων ευρωπαϊκών δυνάμεων» της υπευθυνότητας («συνιστώσα» των οποίων θεωρώ και τον ΣΥΡΙΖΑ παρά την διάχυτη ανησυχία περί του αντιθέτου) και να κερδίσει την ψήφο των πολιτών.

Απέναντί τους, τα κομματικά όργανα της Συμμορίας της Δραχμής, μαζί με τα media της δεκάρας που την εκφράζουν, προσπαθούν να στήσουν γιορτή για να αγοράσουν την Ελλάδα κοψοχρονιά, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια, κι επιφυλάσσοντας εξελίξεις, που μπορούν να μας φέρουν ενώπιον της εθνικής καταστροφής.

Είμαι βέβαιος ότι όποιος εκλεγεί από τις «ευρύτερες ευρωπαϊκές δυνάμεις» θα σεβαστεί την αγωνία όσων έχουν τουλάχιστον 20 ευρώ στην τράπεζα και δεν θα παίξει κορώνα - γράμματα το μέλλον της χώρας.

Ωστόσο, αμφιβάλλω για την ποιότητα της «αναδιαπραγμάτευσης» που μας τάζουν. Και αυτό  διότι οι μεν δικοί μας είναι άσχετοι (το έχουν αποδείξει ποικιλοτρόπως, άλλωστε), οι δε δανειστές είναι και στόκοι και ανάλγητοι, αφού, εάν «λυγίσουν» στην Ελλάδα, θα τους περιμένουν στην πόρτα Ιρλανδοί, Πορτογάλοι, Ισπανοί, Ιταλοί κοκ.

Θεωρώ, πάντως, σίγουρο ότι η επόμενη κυβέρνηση θα συνεχίσει με θρησκευτική ευλάβεια την πατροπαράδοτη φοροκαταιγίδα -και όποιον πάρει ο χάρος-, αφού το πολιτικό μας δυναμικό, μαζί με το γελοίο κράτος που έφτιαξε - με ορισμένες λαμπρές εξαιρέσεις -, έχουν αποδειχθεί παντελώς ανίκανα στο να ανταποκριθούν ακόμη και σε στοιχειώδεις υποθέσεις.

Τουλάχιστον, θα έχει πλάκα να δούμε τον Δραγασάκη, τον Σκουρλέτη, τον Λαφαζάνη και την υπόλοιπη παρέα να κοπανάει φόρους επί δικαίων και αδίκων (πρόκειται για τους ίδιους που κάλυψαν πολιτικά όλα τα «δεν πληρώνω» των τελευταίων ετών).

Εύχομαι να μην δούμε ελικόπτερα, και, απλώς, να διανύουμε τον «τοκετό», με την ελπίδα ότι η «γέννα» θα αξίζει τον κόπο...

Glezonomics

Ψηφιακό κολλάζ

Αγνώστου Θεσσαλονικέως

Αθήναι, 28.V.2012

Μια Κυριακή του Ασώτου

Η πρόταση που προκρίθηκε στον διαγωνισμό "αγωνιστικού" t-shirt

Σαν χθες πριν από 10 χρόνια πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης η συναυλία διαμαρτυρίας για να μην κλείσει ο 88μισό. Ήταν Κυριακή 3 Μαρτίου 2002, η πλατεία ήταν κατάμεστη από κόσμο (η συμμετοχή πρέπει να ξεπέρασε τους 8-9.000) και από την σκηνή παρήλασαν πολλοί: Μεταξύ άλλων Μίκρο, Μωρά στη Φωτιά, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Blues Wire, Ντίνος Σαδίκης, Xaxakes, Universal Trilogy. Μάλιστα, ήταν να ανέβουν επί σκηνής και οι Αέρα - Πατέρα, οι οποίοι έφτασαν με το τρένο από την Αθήνα με καθυστέρηση και δεν πρόλαβαν τελικά να εμφανιστούν.

Χιλιάδες Θεσσαλονικείς έδωσαν

το "παρών" στην συναυλία

Η συναυλία ήταν το αποκορύφωμα μίας τρίμηνης κινητοποίησης των ανθρώπων και των ακροατών του σταθμού, έπειτα από ένα αριστοτεχνικό γραφειοκρατικό τουμπάρισμα των αρχών του τόπου, προκειμένου να χάσει ο σταθμός τα μόρια της αδειοδότησής του, η οποία θα γινόταν στο αμέσως επόμενο διάστημα. Από 5ος στην σχετική λίστα τον Νοέμβρη του 2001 κατέληξε 32ος και καταϊδρωμένος.

Τελικώς, μετά την μαζική κινητοποίηση των ακροατών του σταθμού, οι οποίοι, σύμφωνα με τις τότε πληροφορίες, απέστειλαν μαζικά περί τα 70.000 email στα γραφεία των κ. Κ.Σημίτη και Χ. Πρωτόπαππα, ο τότε υφυπουργός Μεταφορών, Σπ. Βούγιας δήλωσε δημόσια στον αέρα του σταθμού ότι θα δοθούν άλλες πέντε άδειες για τα ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης.

Ωστόσο, η συνέχεια δεν ήταν η αναμενόμενη, το αδειοδοτικό "πάγωσε" και μαζί του και η εμπιστοσύνη της αγοράς στην βιωσιμότητα του σταθμού. Βαθμιαία, έπειτα από αποχωρήσεις παραγωγών, διαφωνίες μεταξύ των μετόχων, λάθη στην στρατηγική και πολλές οικονομικές δυσκολίες, το ιστορικό ραδιόφωνο παρήκμασε και τελικώς οδηγήθηκε σε αναστολή της λειτουργίας του.

Ο 88μισό ήταν το πρώτο επαγγελματικό μου "σχολείο", έμαθα πολλά πράγματα, έκανα πάρα πολλά λάθη - και διδάχθηκα από αυτά - και κάμποσους φίλους για μια ζωή. Η πορεία της αγοράς, στην συνέχεια, έδειξε ότι στη ζωή ουδείς είναι αναντικατάστατος και ότι εμπόδια, τελικά, δεν υπάρχουν για κανέναν. Το κοινό πάντα αγκαλιάζει ότι καλό προκύψει στο διάβα του.

Ωστόσο, οφείλω να ομολογήσω ότι εκείνος ο μικρόκοσμος του 2002 μου έχει λείψει. Κι εκείνο το περιβάλλον στο οποίο ένα νέο, άγνωστο και ωραίο μουσικό κομμάτι γινόταν δεκτό με τιμές αρχηγού κράτους.

Έκτοτε, μεγαλώσαμε.

Janus, Clio and the poison

by Achilles Hekimoglou

Greece, my homeland, is a country full of powerful contradictions.

Born in the cradle of Europe and the gate to the East, we Greeks have the rare capability to speak the same language with, practically, everybody.

We can speak with the eyes to our Balkan fellows, talk about business with a Dutch, attend an art exhibition with a German, flirt like a Spaniard and dress like an Italian or attach to the family as a Turk or an Arab.

Our tremendous Egos - a result of an ultra-conservative education system and the powerful bonds of the traditional Mediterranean family - are usually minimized by the hard work and our natural tendency to travel and fit almost everywhere.

That’s the human context of the Greek Janus.

Like all countries, Greece has a history and some burdens.

Our unfinished obligations may be hundreds or thousands and most of them are legacies from the 20th or the 19th century. Many things should have been fixed. But they weren't.

Nonetheless, during these years of the international crisis, the Greeks have paid a heavy burden, perhaps heavier than anybody else in Europe. Lives are being destroyed on a daily basis with no hope of returning back to normality. This news usually does not arrive in the front page of the international newspapers.

At the same time, the entire world has witnessed the inability of the Greek political system that lacks vision, guts and inspiration. That's our fault. We are the ones that elected them and that's something that we should fix.

But this doesn't mean that the Greeks have to be punished as an example for other black sheep or “PIGS”. And that is because the financial crisis has made every single one of us a potential candidate for poverty, misery and despair.

In the global battle between politics and the markets, who is safer? Italy? France? Belgium? Sweden? Nobody knows. And those who claim the opposite are either ignorant or liars. The only weapon that has been used against the expansion of the crisis is the good old package of fiscal measures and austerity with poor results.

Nobody is safe nowadays, not even powerful Germany. The fear of the markets and the rating agencies controls the European capitals and Berlaymont.

If the members of the European Elite believe that they would beat the crisis, save the Euro and their countries’ prosperity, if they sentence millions of Greeks to financial death they would be as successful as the doctors of the Dark Times, who healed the wounds of the crusaders, by cutting the leg or the arm of the warriors.

Greece doesn't need a punishment, but motives to produce, create and evolve.

Now, that the time of the hard choices has come and under the burden of the living history that it's being written, once again, Greeks are asked to pick a side of their Janus that will grant them a minimum hope for survival.

I hope that we’ll choose wisely.

But, do our fellow friends realise that, if they give this poison to Greece, an antidote will be necessary?

And have they considered that the absence of an antidote may condemn their children to be next?

I pray that Clio, the muse of History, will show them the way.

Η Κάμηλος στο Κάμελοτ

«Έλκηθρα με καμήλες; Εξαιρετική ιδέα. Εύγε κ. Ρόθτσιλντ, μας σώσατε!» είπε ο Αϊ - Βασίλης στο σύμβουλο του υπουργείου Ελκήθρων, Καμινάδων και Χριστουγέννων, ευχαριστώντας τον για την συμβολή του «στις οικονομίες κλίμακος της εταιρίας» και τον αποχαιρέτισε.

«Που ελάφια και που καμήλες! Θα εξοικονομήσουμε τουλάχιστον 25% από δαπάνες διατροφής και υπερωρίες. Πως δεν το σκεφτήκαμε δύο χιλιετηρίδες, βρε καλικάντζαροι! Μόνον τα εκτός έδρας δεν μπορούμε να μειώσουμε. Αυτά, άλλωστε, είναι ανελαστικές δαπάνες και δεν μπορούν να κοπούν, αλλιώς θα χάσουμε την άδεια του Παρόχου Καθολικής Υπηρεσίας. Ξέρεις πόσο περιμέναμε να γίνει αυτή η ρημάδα η τροπολογία; Πέντε αιώνες! Δουλεύαμε ακάλυπτοι πέντε αιώνες!» είπε ο Αϊ-Βασίλης και άνοιξε ένα παλιό Σκωτσέζικο ουίσκι, που του είχαν χαρίσει στην Γλασκώβη πριν από 400 χρόνια.

Η αλήθεια είναι ότι ο Άγιος Βασίλης δέχθηκε την πρόταση του (απογόνου του συνεπώνυμου βαρόνου) Ρόθτσιλντ χωρίς αντιρρήσεις, διότι, απλώς, δεν είχε τίποτε άλλο στα χέρια του. «Έχουν γίνει δεκάδες εισηγήσεις στην εταιρία την τελευταία χρονιά χωρίς να καταλήξουμε κάπου. Παρά τρίχα γλιτώσαμε το άρθρο 99 του Κανόνα του Αγίου Πνεύματος περί Προστασίας από την Κόλαση. Η κατάσταση είναι κρίσιμη. Οι παραγγελίες των Χριστουγέννων έχουν μειωθεί δραματικά» εξήγησε σε στενούς του συνεργάτες καλικάντζαρους.

Βασικό εμπόδιο στην σεπτή δραστηριότητα της Αϊ-Βασίλης ΕΠΕ είναι το γεγονός ότι οι στρογγυλές τράπεζες των Χερουβείμ δεν δανειοδοτούν πλέον τις ιερές ΔΕΚΟ και τα εποπτευόμενα αμόλυντα νομικά πρόσωπα. Φίλος υπάγγελος μου εξήγησε ότι οι γραμμές χρηματοδότησης των τραπεζών από την Εδέμ έχουν κοπεί. «Πρακτικά, η Επουράνια Βασιλεία κρέμεται από τους δανειστές της. Την Σταυροφορική Ένωση, το Διεθνές Χριστιανικό Ταμείο και την Παπική Τράπεζα. Δηλαδή, την Αγία Τρόικα» συνέχισε.

«Η Αγία Τρόικα, όμως, απαιτεί διαρκώς θυσίες και ταπείνωση. Άλλωστε, απαρτίζεται σχεδόν αποκλειστικά από ετεροδόξους, καθολικούς και προτεστάντες καλόγερους, που πιστεύουν ότι μόνο ο (εκνευριστικά) ασκητικός βίος οδηγεί στη Θέωση. Που η καθ’ ημάς επιείκεια!» κατέληξε με τα φτερά του μαζεμένα ο υπάγγελος, ο οποίος τυγχάνει διευθυντής γνωστής στρογγυλής τράπεζας, ελεγχόμενης σήμερα από το διαβόητο Τάγμα των Μαυροπετριτών, ένα Σώμα Λογιστών που παράτησε την εγκόσμια ζωή, έβαλε τα φράγκικα ράσα κι έκτοτε ελέγχει εξονυχιστικά τα ιερά λογιστικά βιβλία.

Έφυγα απογοητευμένος από την Στρογγυλή Αγγελική Τράπεζα του φίλου μου και κατηφόρισα στην κεντρική πλατεία. Εκεί, δίπλα από την Μητρόπολη, κοντοστάθηκα στο πλακόστρωτο, άνοιξα μια μπύρα και, ξαφνικά, είδα ένα όραμα. «Λεφτά υπάρχουν! Θα τα βρεις στην Άσπιλο Στρογγυλή Τράπεζα. Ξέρεις που είναι. Δεν χρειάζεται να σου πω παραπάνω, γιατί ο Βελζεβούλ έχει βάλει λυτούς και δεμένους να παρακολουθούν όλες τις αγίες οπτικές ίνες» μου είπε το ολόγραμμα του Αϊ-Γιάννη κι εξαφανίστηκε.

Στην αρχή νόμιζα ότι είχα παραισθήσεις, πιστεύοντας ότι έφταιγε η μπύρα. Άλλωστε όλοι πλέον πίνουν αυστηρά και μόνο Εφές Πίλσεν και ακούγονται πολλά για την χημική της σύσταση. Όμως, ο Άγιος μου άφησε ένα σημάδι. Ήταν ένα Δισκοπότηρο - Μεζούρα, που μοιάζει με αυτήν που χρησιμοποιούν τα μπαρ της Βόρειας Ευρώπης. «Δεν έφταιγε η μπύρα τελικά. Ο Άγιος, όντως, με επισκέφθηκε. Και αυτό που μου άφησε θα είναι η πυξίδα μου για τον Βορρά» είπα στον εαυτό μου.

Πάνω στην αναμπουμπούλα, ξέχασα να συστηθώ. Ονομάζομαι λόρδος Αντώνιος Ντραγκάδος, είμαι διευθυντής της μοναστηριακής κοινοπραξίας «Ουρανία Οδός» κι έχω μεταπτυχιακό στην τιμολόγηση διοδίων τελών καμηλών, ελαφιών και ίππων. Και απέκτησα μία αποστολή. Να βρω το Άγιο Δισκοπότηρο – Μεζούρα, που μπορεί να ανασυστήσει την Άσπιλο Στρογγυλή Τράπεζα και να μοχλεύσει πόρους από την Αγία Τράπεζα Χριστιανικών Επενδύσεων, ούτως ώστε να χρηματοδοτηθούν εκ νέου οι δραστηριότητες του Αϊ-Βασίλη. Ωστόσο, για να γίνει αυτό, πρέπει να αλλάξουν οι Ιεροί Κανόνες, οι Τραπεζικές Γραφές και, το πλέον δύσκολο, η Σεπτή Βίβλος του Ανταγωνισμού. «Δεν έχω επιλογή. Αν τα σκατώσω, θα χρεοκοπήσουν τα Χριστούγεννα» ψιθύρισα και άρχισα να ετοιμάζομαι για το μεγάλο ταξίδι στον Βορρά.

(Συνεχίζεται…)

Η Θεία Καισάρεια

Europe according to Achilles

Digital Collage

Athens, 10.XII.2011

My Birthday

Ο τετραγωνισμός του κύκλου του κύβου του Ρούμπικ(ωνα)

Ο τετραγωνισμός του κύκλου του κύβου του Ρούμπικ(ωνα)

Ψηφιακό κολλάζ

Αθήνα, 9.ΧΙ.2011

Το βάρος της Ιστορίας

Clio. Pierre Mignard

Oil in canvas, 1689

Museum of Fine Arts, Budapest

Για τους ανθρώπους που αγαπούν την Ιστορία αυτές οι ημέρες είναι μοναδικές. Οι πράξεις που συντελούνται και σχηματίζονται τώρα, σήμερα, στον ενεστώτα χρόνο, είναι τόσο κρίσιμες, αφού τα αποτελέσματα τους θα σφραγίσουν την Ελλάδα και την Ευρώπη για τις επόμενες δεκαετίες. Η Ιστορία τώρα γράφεται. Και κανείς δεν μπορεί πια να προβλέψει τίποτα με ασφάλεια.

Το βάρος της Ιστορίας είναι εμφανέστατο και δυσβάσταχτο τόσο για εκείνους που καλούνται να λάβουν τις αποφάσεις - παρόλο που θα το κάνουν με τελείως διαφορετικά κριτήρια και προτεραιότητες - όσο και για όλους εμάς που παρακολουθούμε τα γεγονότα. «Έβλεπα Βουλή! Ποιος; Εγώ! Ποιος θα το φανταζόταν δυο χρόνια πριν;» μου έλεγε σήμερα ένας φίλος. Η Πολιτική - και μαζί της η μούσα της Ιστορίας, η Κλειώ - επιστρέφει κι εκδικείται τον «αυτόματο πιλότο» δύο δεκαετιών.

Παρακάτω ακολουθεί ένα μάθημα από τα «παλιά». Και οποιαδήποτε σύμπτωση με τη σημερινή κατάσταση δεν είναι διόλου τυχαία.

«Χρειάζεται ένα θαύμα εις την Ελλάδα»*

Ο Ελληνικός λαός έχει την δυνατότητα να εισέλθη εις μίαν περίοδο ανοικοδομήσεως και εσωτερικής ειρήνης. Αν όμως συνεχισθή η σημερινή πολιτική της αμερημνησίας και της ευκολίας, τότε θα οδηγήση εις οικονομικήν καταστροφήν δι' ολόκληρον τον λαόν της και πιθανόν να αναστείλη δια μία γενεάν τας πιθανότητας της Ελλάδος, όπως ανασυγκροτήση και εγκαθιδρύση μίαν σταθεράν οικονομίαν.

Παρά την δαπάνην 700.000.000 δολλαρίων προερχομένην εκ ξένης βοηθείας, η Ελλάς κατά τα δύο τελευταία έτη απλώς τα κατάφερε να επιζήση. Το ιδιωτικόν κεφάλαιον αντί να αφιερωθή εις το έργον της ανοικοδομήσεως και της αναπτύξεως επεδόθη εις την εξεύρεσιν μερών ώστε να κινηθή έξω των ορίων της Ελληνικής οικονομίας.

Υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία εις το βιωτικόν επίπεδον και τα εισοδήματα ανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδοσκόποι και οι μαυραγορίται, διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε ούτω καμμία κυβέρνησις δεν το αντιμετώπισεν αποτελεσματικώς. Αι λαικαί μάζαι περνούν μίαν άθλιαν ζωήν.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι υπεράριθμοι, κακοπληρώνονται και έχουν διαφθαρεί. Οι χαμηλοί μισθοί αυξήθησαν δια τελείως απατηλού συστήματος εκτάκτων επιδομάτων χάρις εις τα οποία ολίγοι δημόσιοι υπάλληλοι πιθανώς λαμβάνουν τετραπλάσια του βασικού μισθού.

Ο μεγάλος όγκος των δεν λαμβάνει ούτε τ' απαραίτητα δια την ζωήν. Πολλοί εξ αυτών είναι υποχρεωμένοι να συμπληρώνουν τον κρατικόν μισθό των με εξωτερικήν εργασίαν. Φαντασθείτε ποία θα ήτο η κατάστασις εις την Ουάσιγκτων, εάν οι δημόσιοι υπάλληλοι ειργάζοντο μέρος του χρόνου των, εις δικηγόρους, μεσίτας και βιομηχάνους.

Το αποτέλεσμα είναι πλήρης αποσύνθεσις. Ουδέποτε είδα διοικητικήν οργάνωσιν τόσο αποκαρδιωτικής εις αναρμοδιότητα και ανικανότητα. Ούτω ριζική μεταρρύθμισης των δημοσίων υπηρεσιών είναι απαραίτητος προϋπόθεσις, δια να γίνη οτιδήποτε άλλο εις την Ελλάδα.

Όπισθεν της κυβερνήσεως κρύπτεται μία μικρά κλίκα εμπόρων και τραπεζιτών. Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη προπαντός να προασπίση τα οικονομικά της συμφέροντα, ο,τιδήποτε και αν στοιχίση αυτό εις την οικονομικήν υγείαν της χώρας. Τα μέλη της επιθυμούν να διατηρήσουν ένα φορολογικόν σύστημα, το οποίον τα ευνοεί σκανδαλωδώς. Αντιτίθενται εις τον έλεγχον εξαγωγής συναλλάγματος, διότι τούτο θα τους εμπόδιζε να εξαγάγει τα κέρδη των εις τας Τράπεζας του Καϊρου και της Αργεντινής.

Δεν θα τους περνούσε ποτέ από τον νουν να επενδύσουν τα κέρδη των αυτά εντός της χώρας των, προς όφελος της οικονομικής της αναρρώσεως. Τα εφοπλιστικά συμφέροντα έχουν ρυθμιστή κατά σκανδαλώδη τρόπον. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία ανθεί αυτήν την στιγμήν και οι εφοπλισταί απολαμβάνουν τεράστια κέρδη. Το χρεοκοπημένον όμως ελληνικόν κράτος δεν έχει σχεδόν κανένα όφελος από την άνθησιν αυτή. Τα κέρδη των ναυτικών εξακολουθούν να εισέρχονται εις την Ελλάδα, αλλά οι εφοπλισταί εξασφαλίζουν τα κέρδη των, ως επί το πλείστον εις ξένας χώρας.

Τα μέλη της αποστολής μας θα συναντήσουν ισχυράν αντίδρασιν εις τα προσπαθείας των. Θα ακούσουν ένα σωρό αναίτιας δικαιολογίας και θα παρεμποδισθούν με παν μέσον το οποίον διαθέτει η γραφειοκρατική ανεπάρκεια. Η αποστολή μας θα υποστή και μίαν άλλην μορφήν πιέσεως, ακόμη περισσότερον ύπουλον. Το παρασκήνιο της καλής κοινωνίας - της αριστοκρατικής, κοσμοπολίτικης κοινωνίας, η οποία έχει την έδραν της εις τας Κάννας, το Σαιν Μόριτς και το Κολωνάκι- θα τεθούν επί το έργον και θα επιδιώξουν προ παντός να μετατρέψουν την αποστολή σε όργανο εξυπηρέτησης των συμφερόντων των.

Δεν δυνάμεθα να κρίνωμεν την πρόοδον εις την Ελλάδα, βάσει των συνήθως προτύπων της Δύσεως. Δεν μπορούμε να περιμένωμεν ταχείαν και εύκολον λύσιν των πολλών κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων που υφίστανται στην Ελλάδα. Έτσι τίθεται το λεπτόν πρόβλημα της επεμβάσεως ενός έθνους εις τας εσωτερικάς υποθέσεις ενός άλλου έθνους. Το πρόβλημα αυτό θα πρέπει να το αντιμετωπίσομεν με ειλικρίνειαν.

Εάν ένας Έλλην υπουργός αντιτίθεται ή παρεμποδίζει την λήψιν μέτρων απαραιτήτων δια την ελληνικήν ανόρθωσιν ή διαστρέφει την βοήθειαν δια σκοπούς αντιδημοκρατικούς, δεν θέλω να πιστεύω ότι η αποστολή μας θα μείνη αδρανής.

Εάν συνεχισθή η τακτική, η οποία ηκολουθήθη μέχρι σήμερον - της προασπίσεως, δηλαδή, της ανικανότητος και της απροθυμίας προς συνεργασίαν των Ελλήνων υπουργών -, η αποστολή μπορεί να χάση την πρωτοβουλίαν εις την Ελλάδαν.

Η αποστολή οφείλει να έλθη εις άμεσον επαφήν με τον Ελληνικόν λαόν και ν'απευθυνθή εις την ενεργόν υποστήριξην της δημοσίας γνώμης. Δεν βλέπω άλλον τρόπον δια την άσκησιν πιέσεως προς λήψιν των αναγκαίων μέτρων, τα οποία είναι αναποφευκτον να εύρουν ισχυράν αντίδρασιν εκ μέρους του παρόντος ελληνικού καθεστώτος.

Εάν αποτύχωμεν εις την Ελλάδα, αυτό θ' αποτελέση συντριπτικόν ηθικόν και στρατηγικόν πλήγμα. Ενώ, εάν κατορθώσωμεν να αφήσωμεν την Ελλάδα εις κατάστασιν πολιτικής και οικονομικής υγείας θα δώσωμεν νέαν ελπίδα και νέαν πίστιν.

*Αποσπάσματα άρθρου του επικεφαλής της Ερευνητικής Οικονομικής Αποστολής της κυβέρνησης Τρούμαν στην Ελλάδα, Πωλ Α. Πόρτερ, δημοσιευμένο στην εφημερίδα "Ελευθερία" στις 13 Σεπτεμβρίου 1947

The Nation Builder

The Nation Builder

Digital collage

Athens, 2011